Maandag
We zitten in de helft van ons verblijf in Koriyama! Ongelofelijk hoe rap het allemaal gaat. De rijstvelden beginnen al geel te worden...we merken dat de seizoenen elkaar opvolgen.

Op het labo heb ik vooral gelezen en nog interessante artikels gezocht op het internet. Ik heb met Miuki ook enkele specimen moeten testen in de Cone Calorimeter. Dat begint al wa meer op labo-werk te lijken :o)

Na een bezoek aan de Immigration Office zijn we vandaag officieel geregistreerd als studenten in Japan. Dat visum blijft een jaar geldig, dus tot en met september volgend jaar mogen wij Japan binnen en buiten zonder enig probleem. Nu alleen nog ons vliegticket aanpassen en we kunnen drie weken langer blijven in november.

Tegen vrijdagavond moeten we ook nog een feestje ineensteken voor de verjaardag van Maly en Isao. Er is al afgesproken met de eigenaar van de Hakkenden-bar, de bar van vorige vrijdag, dat we mogen komen voor een speciale prijs. We moeten wel genoeg volk bij elkaar krijgen. Voordat we naar de bar gaan, willen we iedereen uitnodigen om op het appartement een pannenkoek te komen eten. Ik heb een uitnodiging gemaakt. Dat is dus al in orde…
Om volk bijeen te krijgen, is het een ander paar mouwen…De enige mensen die we echt kennen, zijn de studenten van het labo. Allemaal vinden ze wel een excuus om niet te komen…echt erg. Wij beginnen hier echt te denken dat de Japanners zich nooit amuseren of eens naar een feestje gaan.

Dinsdag

Vandaag is er veel werk in het labo. Niet voor mijn thesis, maar voor het AIJ (één of andere Japanse organisatie waar prof. Ohama voorzitter van is). Er moet 4 x 44l mortel gemaakt worden en in mallen van 10x10x40 cm gegoten worden. De mortel wordt gemixt in een grote mixer gelukkig, da gaat tenminste vooruit!

De mallen moeten eerst voor de helft gevuld worden met mortel en een paar seconden op de trilplaat gezet worden. Dan wordt de mal volledig gevuld en nog eens op de trilplaat gezet. Alle studenten moeten helpen, dus ook wij. Eerst moesten we gewoon kijken, maar al rap steken wij ook onze handen uit de mouwen, want van efficiënt bandwerk hebben die nog niet echt gehoord precies.
Ondertussen kijkt Ohama met een kritisch oog toe op de werkzaamheden. De twee meisjes nemen niet veel initiatief en staan maar wat te draaien...ofwel mogen ze niks doen van Ohama, da kan natuurlijk ook...

Yuuki, die we omgedoopt hebben tot ‘Blinky Balloon’ (‘Blinky’ omdat hij altijd met zijn ogen knippert en ‘Balloon’ omdat hij een ballonhoofd heeft) doet ook niet mee aan het zware werk…hij doet testen op de mortel, terwijl wij met de zware mallen zeulen…

Tegen de middag is al de mortel gemaakt en in de mallen gegoten. We gaan met z’n allen in de cafetaria eten in ons labo-tenue :o)
Na de middag moet de mortel langs de zichtbare kant afgeschraapt en superglad gemaakt worden. Het rare is dat de Japanners heel gemakkelijk op de grond werken, op hun 'hukske', zelfs den Ohama (die 70 is!). Wij kunnen dat niet echt lang volhouden...we moeten ze toch eens leren van op een tafel te werken, zodat uw benen niet half slapen tijdens het werk (op zo'n momenten beseft ge echt dat wij totaal anders gebouwd zijn als de Japanners!).

Woensdag
De mortel is gedroogd. Vandaag moeten we de mortel dus ontkisten. Zoals ge ziet, hebben wij toch ook onze inbreng: we doen nu alles op een tafel, zodat we recht kunnen blijven staan.

De mal moet dan ook direct proper gemaakt worden met kerozène...kuisdag dus. En alles wordt hier gedaan mét de witte handschoentjes aan :D
’s Middags eten we een broodje dat we in de seven-eleven halen. Rond de unief is er toch al wa meer beweging: het is eraan te merken dat de school bijna terug begint.
Na de middag moeten de specimens gewogen worden en daarna worden ze in het water gezet. Uiteindelijk, als we al totaal uitgeput zijn en geen zin meer hebben , moeten alle mallen terug ineen geschroefd worden.

Om 19u, net toen we naar huis wilden gaan, stormt Ohama het labo terug binnen met het bericht dat hij nog met Maly en Shota moet werken vanavond. Tot 22u zijn ze nog bezig met het bestuderen hoe ze hun specimen met epoxy moeten bestrijken. Als avondeten hebben we dan maar rap een kom noedels gegeten uit de seven-eleven.

Voor de rest proberen we Miuki en Satomi nog altijd te overtuigen om vrijdag naar het feestje te komen. Maar ze komen altijd af met excuusjes, die ze volgens mij ter plaatse uitvinden…Satomi wil niet komen omdat ze zaterdag op het kerkhof moet gaan bidden of zoiets en Miuki heeft ineens een heel dringende afspraak met een vriendin die heel ver woont...(emoticon die met zijn ogen draait).

Donderdag
Vandaag ben ik bij Ohama nog eens gaan aandringen om te beginnen met het onderzoeken van het polymeer PVAC. Dat moet eerst gebeuren voordat ik daarmee specimen kan maken. Maar hoe langer dat ik wacht, hoe minder tijd dat ik heb om die specimen nog te testen. Een frustrerend gesprek…ik kreeg alleen maar ellenlange verhalen over totaal onnuttige dingen: hoe dat hij gisteren zelf nog naar de winkel is gereden om een verfborstel te kopen voor Maly, over het verschil in niveau van de KUL en de unief in Koriyama…Vanalles en nog wa da niks te maken heeft met mijn thesis…
Ik heb dan in de voormiddag met Miuki nog vier specimens getest. Nu dat ik een copie van de printscreens van het computerprogramma dat gebruikt wordt voor het apparaat te laten werken heb, kan ik al beter volgen. Ik denk dat ik in het vervolg al zelf de Cone Calorimeter kan gebruiken.

Als ik terug op het bureau kom na de tests, is het daar een heel gedoe: Maly is in alle staten. Sinds 9u vanmorgen wacht ze om te beginnen werken. Tegen 16u begint het dus toch wel al heel lang te duren…Professor Ohama, die op zijn appartement zit, beslist dan ineens dat Shota en Yuuki moeten afkomen voor een meeting. Maar Maly laat Shota niet gaan…ze moeten en zullen vandaag die specimen coaten!! Zo gezegd, zo gedaan :D Het levert Maly de bijnaam “the queen” op!

Ik ben ook nog naar het huis van Pareek gereden. We hebben nl nog een Tefal-pan nodig om de pannenkoeken te maken morgen. Wij hebben alleen een pan waarin alles blijft plakken…een ramp dus voor pannenkoeken.

Vrijdag
Om 9u zijn we op het labo, maar het is er heel rustig vandaag. Pas tegen 11u stroomt iedereen daar binnen. De studenten zijn gister tot 2u ’s nachts bezig geweest met werkjes te doen voor Ohama, o.a. zijn powerpoint presentatie maken voor volgende week (Ohama kan zelf totaal niet met een computer werken…heel handig dus). Vandaag vertrekt hij naar India, daarna naar China. Het labo is dus weer voor een weekje verlost van dictator Ohama. De opluchting was duidelijk te merken!
Vandaag heb ik geen werk. Ik heb een planning opgesteld, zodat ik weet dat ik al mijn testen kan uitvoeren voor het einde van oktober.
Na de middag neemt Isao ons met zijn auto naar de winkel. We moeten nog inkopen doen voor de pannenkoeken-party vanavond. En een Japanse gids in de winkel is eigenlijk wel altijd gemakkelijk :D

Tegen 17u gaan we terug naar het appartement…het is tijd om alles gereed te maken voor vanavond. Uiteindelijk hebben we toch wa mensen kunnen optrommelen: Hiromi heeft vrienden van haar uitgenodigd, Isao ook, wij hebben dan nog 2 Amerikaanse meisjes (Keri en Jenna) uigenodigd en de familie van Pareek.
Ik maak de pannenkoeken , Maly prepareert de guacamole (een mexicaans avocado-dipsausje). Om 20u is alles ready! We eten rap iets in het Chinese restaurant aan de overkant van de weg.
Daarna was het efkes paniek, want om 21u15 was er nog altijd niemand…zouden ze ons echt allemaal in de steek laten? Uiteindelijk stroomt toch iedereen binnen. Onze gasten: Hiromi, Sin, Isao, Sanjay Pareek, Kimiko, Ami en Amon. Sin, een vriend van Hiromi is een goochelaar en laat ons een paar kunstjes zien met een spel kaarten!

Tegen half elf komen Keri en Jenna ook nog binnen vallen. Ze hebben anderhalf uur gezocht naar ons appartement…Tegen elf uur gaan we met z’n allen (behalve de familie van Pareek) naar de Hakkenden bar…We betalen elk 2000 Yen voor 2 uur à volonté te drinken. De baas, die ons ondertussen al kent, geeft er ook onze lievelingsbonen bij :D

Om 3u worden we daar weer buiten gesmeten…met degene die willen b(r)abbbelen we nog wa na op ons appartement.

Er gebeurt dus al wa meer op het labo en tijdens de week...gelukkig. Onze weekends zijn ook nog altijd goed gevuld...morgen meer over het weekend...

Mata ashita (= tot morgen)