Onze vorderingen en belevenissen van deze week:

Op het vlak van de Japanse taal, kunnen we al iets zeggen.  We krijgen ook hulp op het labo voor de uitspraak:

- "Konichiwa! Watashi nonamae wa Tin des."     "Hallo! Mijn naam is Tin."   (Je kan ook zeggen "Watashi-wa Tin des", dat is minder formeel)
- "Dozo yoroshik."     "Fijn je te ontmoeten."

Tellen tot tien kunnen we ook al: ichi, nie, san, shi, go, roku, shichi, hachi, kyu, dju

Op de unief hebben we nog niet heel hard moeten werken, zoals ik al had verteld.
We hebben Isao en Yuuki kunnen overtuigen om met ons naar de Sumo (spreek uit als smoo, de u wordt niet helemaal uitgesproken, eigenlijk maar heel kort) te gaan zien in Tokyo .  We hebben ticketten gereserveerd voor de 16e september!  Enkel 2 weken per seizoen (dus 4 keer per jaar) zijn er sumo-wedstrijden.  Nu in september zijn er in Tokyo, en dat zijn de enigste die wij kunnen zien.  Er zijn wedstrijden de hele dag lang. 's Morgens vechten de lagere in het klassement, 's avonds strijden de betere en is er dus meer volk.

We moeten ons hier wakker houden met koffie.  Gelukkig is alles op het bureau om er te maken... De Japanners hebben een andere methode om zich frisser te voelen: die leggen zich een uur of twee in de zetel en dan maffen ze!  Dat doen ze wel alleen als Ohama niet aan zijn bureau zit :o)  Als hij er is, dan zitten ze voor hun pc, maar met hun ogen toe...die kunnen gewoon overal in slaap vallen!
Wij zijn hier eigenlijk ook heel moe en we weten niet goed van wa :S  Ik val dus ook als een blok in slaap eens dat ik mij durf plat te leggen

Voor de rest ontdekken we nieuwe winkels, waar ze vanalles hebben dat we misten van thuis.  Alee ik heb het eigenlijk over mayonaise die we gevonden hebben voor Maly (ik eet da nu weer niet zooo graag) :D
Onze toastjes worden altijd maar gevarieerder
Ons zelf gemaakt avondeten is nog altijd niet echt Japans.  Laatst hebben we puree gemaakt met de patatten die we van onze Filipijnse buren kregen...echt belgisch dus, maar super goe (met zalm in papillot)

Deze week zijn we gaan "gamen".  Overal waar we al geweest zijn, hadden we wel zo een etablissement gezien met verschillende toestellen om spellekes te spelen: voetbalmatchen op grote schermen, paardenrennen, geluks-spellekes...een beetje vanalles.  Volgens mij echt iets typisch Japans, want daar zitten altijd veel mensen, en vooral oudere.
Wij hebben een spel gedaan, waarbij er een liedje wordt afgespeeld, ondertussen komen er beestjes voorbij gevlogen.  Ge moet op de trommel slaan als die voorbij komen en zo kunt ge punten krijgen .  Wel grappig en goe om u uit te leven!  Maar niet té enthousiast doen, want dan ligt uw vel eraf ;o)

Gisteravond zijn we gaan uit eten met Joanne, een meisje dat we hebben leren kennen op de Public Office, waar we deze week moesten zijn voor onze "alien-papieren" in orde te brengen.  Ze is Brits en is engels-lerares in Koriyama (zoals iedere buitenlander die we hier tegenkomen).  Nadien zijn we naar de X-bar gegaan, waar weer allemaal nieuwe gezichten waren...weer wa nieuwe mensen leren kennen.  Vooral Britten en Amerikanen, die allemaal engelse lessen geven.  Die hebben een contract voor één jaar, en als ze het hier tof vinden kunnen ze hun contract met een jaar verlengen.  De meesten doen dat en zitten hier voor 2 of 3 jaar...da zegt genoeg he :D

Sajonara! (=daaaaag)